چند وقتي بود در بخش مراقبت هاي ويژه يک بيمارستان ، بيماران يک تخت بخصوص در حدود ساعت 10صبح روزهاي يکشنبه جان مي سپردند و اين موضوع ربطي به نوع بيماري و شدت وضعف مرض آنان نداشت.

اين مسئله باعث شگفتي پزشکان آن بخش شده بود به طوري که بعضي آن را با مسائل ماوراي طبيعي و بعضي ديگر با خرافات و ارواح و اجنه و موارد ديگر در ارتباط مي دانستند.کسي قادر به حل اين مسئله نبود که چرا بيمار آن تخت درست در ساعت 10 صبح روزهاي يکشنبه مي ميرد

.به همين دليل گروهي از پزشکان متخصص براي بررسي موضوع تشکيل جلسه دادند و پس از بحث و تبادل نظر تصميم بر اين شد که در اولين يکشنبه ، چند دقيقه قبل از ساعت 10در محل مذکور براي مشاهده اين پديده عجيب و غريب حاضر شوند.

در محل و ساعت موعود ، بعضي صليب کوچکي در دست گرفته و در حال دعا بودند، بعضي دوربين فيلمبرداري با خود آورده و …

دو دقيقه به ساعت 10 مانده بود که « جانسون ‌» نظافتچي پاره وقت روزهاي يکشنبه وارد اتاق شد. دوشاخه برق دستگاه حفظ حيات را از پريز برق درآورد و دوشاخه جاروبرقي خود را به پريز زد و مشغول کار شد ..!!

چند قورباغه از جنگلی عبور می کردند که ناگهان دو تا از آن ها به داخل گودال عمیقی افتاند .
بقیه قورباغه ها در کنار گودال جمع شدند و وقتی دیدند که گودال چقدر عمیق است به دو قورباغه گفتند دیگر چاره ای نیست شما به زودی خواهید مرد .
دو قورباغه این حرف ها را نادیده گرفتند و با تمام توانشان کوشیدند که از گودال بیرون بپرند .
اما قورباغه ها دیگر دائما به آن ها می گفتند که دست از تلاش بردارید چون نمی توانید از گودال خارج شوید به زودی خواهید مرد .
بلاخره یکی از قورباغه ها تسلیم گفته ای دیگر قورباغه ها شد و دست از تلاش برداشت و پس از مدتی مرد .
اما قورباغه دیگر با حداکثر توانش برای بیرون آمدن از گودال تلاش می کرد .
بقیه قورباغه ها فریاد می زدند دست از تلاش برداره اما او با توان بیشتری تلاش کرد و بالاخره از گودال خارج شد .
وقتی از گودال بیرون آمد بقیه قورباغه ها از او پرسیدند : " مگر تو حرف های ما را نشنیدی ؟ "
معلوم شد قورباغه ناشنوا است . در واقع او در تمام مدت فکر می کرده که دیگران او را تشویق می کنند

 

 

 

 

با تو همه رنگهاي اين سرزمين را اشنا مي بينم

با تو همه  رنگهاي اين سرزمين مرا نوازش مي کنند

با تو اهوان اين صحرا دوستان همبازي من اند

با تو کوهها هاميان وفا دار من اند

با تو زمين گهواره اي است که مرا در اغوش خود مي خواباند

ابر حريري است که بر گهواره من کشيده اند

و طناب گهواره ام را مادرم .که در پس اين کوهها همسايه ماست در دست خويش دارد

با تو دريا با من مهرباني ميکند

با تو پرندگان اين سرزمين خواهران سرزمين من اند

با تو سپيده هر صبح  به گونه ام بوسه مي زند

با تو نسيم هر لحظه گيسوانم را شانه مي کند

با تو من با بهار مي رويم

با تو من در شيره هر نبات مي جوشم

با تو من در هر شکوفه مي شکفم

با تو من در طلوع لبخند مي زنم

در هر تندر فرياد شوق مي کشم

در حلقوم مرغان عاشق مي خوانم

در غلغل چشمه ها مي خندم

د ناي جويباران زمزمه مي کنم

با تو من در لوح طبيعت پنهانم

در رگ جاري .در نبض.........

با تو من زندگي را شوق را زيبايي را مهرباني پاک خداوندي را مي نوشم

با تو من در خاوت اين صحرا در غربت اين سرزمين در سکوت اين اسمان

در تنهايي اين بي کسي.غرقه خوروش جمعيم..

درختان برادران من اند پرندگان  خواهران من اند

و گلها کودکان من اند.و اندام هر صخره مردي از خويشان من اند

و نسيم ها قاصدان  بشارت گوي من اند

و بوي باران بوي پونه بوي خاک

شاخه هاي شسته باران خورده (پاک) همه خوشترين يادگارهاي من

شيرين ترين يادگاري هاي من اند

بي تو من........

خاموش مي شود (لبهايش به خنداني روشن است اما اواي نرم

 ان پرنده نامراي که در حنجر پنهاني دارد ناگهان گره مي خورد)

ريشه هاي نرم سر استين پوستين را که به نرمي تن قاصدک مي ماند

اهسته نرم سرشار از احتياط مملو از کنجکا.اما بي تاب از انتظار

بر نوک بيني .گوشه لب.ميان دو ابرو .قله چانه.سيب گردن.او مي نوازد.

اندک اندک .ارام ارام.يواش يواش

بي تو رنگهاي اين سرزمين را بيگانه مي بينم

بي تو نگهاي اين سرزمين مرا مي ازارند

بي تو اهوان اين سرزمين گرگان هار من اند

بي تو کوهها ديوان سياه و زشت خفته اند

بي تو زمين قبرستان پليد.و غبار الودي است.

که مرا در خود به کينه مي فشرد

ابر کفن سفيدي است که بر گور خاکي من گسترداند

و طناب گهواره ام را از دست مادرم ربوداندو بر گردنم افکنده اند

سرش در چنگ خليفه اي است که در پس اين کوهها شب وروز در کمين من است

بي تو دريا گرگي است که اهوي معصوم مرا مي بلعد

 بي تو پرندگان اين اين سرزمين سايه هاي وحشت و ابابيل  بلايند.

بي تو سپيده هر صبح لبخند نفرت بار دهان خميازه اي است

بي تو نسيم هر لحظه رنجهاي  خفته را در سرم پيدا مي کند

بي تو من با بهار مي ميرم بي تو من در عطر ياسها مي گريم

بي تو من در شيره هر نبات رنج هنوز بودن را

و جراحت روزهاي را که چنان زنده خواهد ماند لمس مي کنم

بي تو من با هر برگ پائيزي مي افتم

بي تو من در چنگ طبيعت مي خشکم

بي تو زندگي را شوق را بودن را عشق را زيبايي را

مهرباني پاک خداوندي را از ياد مي برم

بي تو مرگ را پژمردگي را نيستي را کينه را نفرين خشمگين خداوندي را

بي تو من در خلوت اين صحرا در غربت اين سرزمين در سکوت اسمان

در تنهايي اين بي کسي نگهبان سکوتم

جانب در گرو نو اميدي را راهب معبد خاموشي سالک راه فراموشي ها باغ پژمرده پامال زمستانم

درختان هر کدام قامت دشنامي پرندگان هر کدام سايه نفريني گلها هر کدام خاطره رنجي

شبه هر صخره ابليسي .ديوي غولي .گنگ پر کينه فروخفته  کمين کرده مرا بر سر راه!

باران زمزمه گريه در دل من بوي پونه  يک پيغامي نه براي دل من 

بوي خاک تکرار دعوتي براي خفتن من

شاخه هاي غبار گرفته .باد خزاني خرده  پيک تلخ ترين  يارهاي همراه من اند

من پر شکوه ترين سروده هاي عالم را در ستايش تو اي دختر افتاب خواهم سرود

من پر شور ترين ترانه هاي عاشقي را که برخوردارترين معشوقان

جهان از ان نسيبي نبردهاند برايت خواهم ساخت

اي غزل هاي دل من .کلماتي  را  در کار زيبايي هاي زيباي  تو بر خواهم گزيد

که سليمان را نيز که زبان پرندگان مي داند از کبوتران  عاشق شعر خدا را اموخته است

و پيشگاه چشمان ازرده معشوق خويش چنان از شرم پريشان کند

که هرگز سر از گريبان بر نتواند داشت

و من در استانه تو اي قدسي مهراب  معبد مهر چنانت به درد و اشک دعا خواهم گفت

که خدايان همه عصر ها از پرستندگان پارساي خويش  از همه زاهدان شب زنده دار خويش

به همه عارفان مشتاق با عاشقان گداخته خويش که در همه امت ها دعايشان گفته اند

و به گرم ترين اورادشان  عبادت کرداند سرد گردند.